Muziekjournalist & Voetbalschrijver | Afscheid van Soundz
17144
post-template-default,single,single-post,postid-17144,single-format-standard,woocommerce-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,
 

Afscheid van Soundz

02 nov Afscheid van Soundz

De voorlaatste Soundz van 2018 ligt in de kiosk. Op de voorkant poseren The Beatles van 1968 achter een geelroze vlag. Dat doen ze omdat er een twintig pagina’s tellende special in het blad zit over hun titelloze dubbelalbum The Beatles, (veel) beter bekend als het witte dubbelalbum oftewel ‘The White Album’. Waarom Paul McCartney het ‘The Tension Album’ noemt, wordt duidelijk in mijn achtergrondverhaal over de opnamen van het album. De nieuwe vriendin van John Lennon was een factor.

Soundz #5 kost 5,99 euro bij de bladenboer. Van ‘The White Album’ zijn een paar mooie heruitgaven verschenen, waaronder een uitgebreide box-set. Ook in deze Soundz: mijn vaste rubriek ‘Flashback’, ditmaal over het muzieknieuws van december 1978, veertig jaar geleden. Dit is trouwens de laatste aflevering.

Dat brengt me bij de titel van dit bericht. Met mijn Beatles en mijn laatste ‘Flashback’ neem ik afscheid van Soundz. Twee of drie nummers geleden besloot ik al uit de redactie te stappen en als gewone, wat minder productieve medewerker verder te gaan, maar ik heb besloten dat mijn afscheid toch volledig en definitief moet zijn.

De reden? Zonder in detail te willen treden. Ik heb wat moeite met de redactionele invulling, maar dat gaf niet de doorslag. Wel dat ik niet zo enthousiast ben over de nieuwe uitgeverij, die Soundz een paar nummers geleden overnam. Geschonden beloften, helaas ook. Ik heb nog geprobeerd om daar overheen te stappen. Lukte niet. Time to go, ook al omdat ik het de laatste jaren alleen maar steeds drukker heb gekregen als auteur en er, met het oog op mijn gezinsleven en vrije tijd, sowieso iets van mijn palet moest.

In elk geval wil ik benadrukken dat ik met de Soundz-redactie altijd fijn gewerkt hebt: met hoofdredacteur Jean-Paul Heck en redactieleden John den Braber, Leo Blokhuis en Joris Heynen, met name. Hen wil ik bedanken voor de samenwerking. Als popjournalist van de Volkskrant zag ik het blad vooral als een speeltuin, waar ik wat dingen kon doen die ik bij de krant niet kwijt kon. Het ging primair om het plezier en dat heb ik er ook altijd aan beleefd, anders blijf je niet ruim tien jaar voor zo’n blad werken. Want zo lang was het, al werd de naam onderweg tweemaal veranderd: na Off The Record (2008-2011) kwam Muziek.nl (2011-2014) en uiteindelijk Soundz (vanaf 2014).

Ik wens Soundz het allerbeste en mijn oude ‘partners in crime’ bij het blad evenzeer.

2 Comments
  • Joop
    Posted at 14:27h, 02 november Beantwoorden

    Nooit begrepen waarom jij voor het grote JP -universal tijdsxhrift schreef. Ik bedoel inhoudelijk waren de interviews wel bar en boos, zeg. Recensies altijd posituef (vooral als het artiesten van Universal zijn) en dan alle krenten uit de pap die Jean Paul eruut haalde voor zich zelf.
    Ik krijg het blad gratis maar neem niet meer eens de moeite om het te lezen: dit is geen journalistiek of muziek liefhebber maar simpelweg de goed weer-show van JP met zijn niks zeggende interviews. Of waar ik me ook al die tihd aan stoor: dat onzinnige country de drie p’s of j’s. Er waren wel eens uitschieters bij maar dat is al lang geleden.
    Ik wist niet eens dat er een andere uitgeverij was; dacht dat JP het serieus zekf uitgaf.
    Ik lees je liever in de volkskrant, menno
    Goed besluit dus

    • Menno Pot
      Posted at 18:57h, 12 november Beantwoorden

      Dank je voor je reactie, Joop. Ik zou willen dat ik het volledig met je oneens kon zijn, maar dat is helaas niet zo. Tot de redenen waarom ik stop bij Soundz hoort (helaas) óók dat ik het blad qua keuzes te oubollig vind, dat de ondergrens qua schrijfniveau me te laag ligt en dat ik er heel veel moeite mee heb dat Jean Paul Heck zo ontzettend veel verhalen zelf schrijft.

      Dat zijn allemaal zaken die enigszins meespelen, maar het voornaamste is toch dat ik me belazerd voel door de uitgever (of liever gezegd: dat ik belazerd bén door de uitgever, want er kan eigenlijk geen misverstand over bestaan, het is niet een ‘gevoel’ maar een feit).

      Voor Jean Paul wil ik het een beetje opnemen. Dat hij zo veel verhalen zelf schrijft, is niet omdat hij dat zo graag wil. Ook dat is uitgeverspolicy: hij krijgt een ‘fee’ als hoofdredacteur, om het blad te maken, maar uit zuinigheidsoverwegingen is wel ‘part of the deal’ dat hij dan een heleboel zelf schrijft. Althans, zo is dat ons altijd verteld. Hij zou zelf ook graag meer tijd en financiële ruimte hebben om ‘manager’ te zijn, maar die ruimte heeft hij niet.

      Ik heb met Jean Paul en de redactie altijd fijn gewerkt, ik heb het tien jaar met veel plezier gedaan en schreef voor Soundz nóóit verhalen omdat het moest: ik zei nee tegen wat me niet leuk leek, of waar ik niks mee had, en pikte een paar dingen uit de ruif die ik graag deed. Punt. Ik heb mezelf daarin nooit verloochend. Om het geld ging het niet zo. Maar je moet me niet piepelen en dat heeft de uitgever wel gedaan. Dan ben ik weg. Dat had weinig te maken met de hoogte van mijn vergoeding; des te meer met de laconieke manier waarop men besloot een uitdrukkelijke belofte te breken. Zo behandel je mij niet. Werd sowieso tijd dat ik iets van mijn werkpalet afschoof, trouwens. Want: te druk.

      Ik kijk terug op tien leuke jaren bij Soundz en schaam me voor geen enkel stuk dat ik voor het blad geschreven heb. Integendeel: trots op het meeste. Maar op het blad als geheel ben ik nooit écht trots geworden en wat dat betreft kan ik me (helaas) wel een beetje vinden in jouw duiding ervan. Dat blijft spijtig.

Post A Comment