Luister. Morricone.

Vandaag, 10 november 2018, bereikt de legendarische (film)componist Ennio Morricone de eerbiedwaardige leeftijd van 90 jaar. Buon compleanno, tanti auguri, Maestro!

Hij is bezig aan zijn afscheidstournee, die vermoedelijk niet meer naar Nederland komt (wij zijn de laatste jaren verwend met twee concerten in Amsterdam en één in Rotterdam), maar nog wel twee keer naar België, om precies te zijn naar Brussel (23 november) en Antwerpen (13 februari 2019). Ondertussen blijven er via verschillende kanalen mooie Morricone-heruitgaven op vinyl verschijnen.

Reden genoeg om (na een paar Morricone-stukken voor de Volkskrant in de loop der jaren) een groot verjaardags- en wie weet afscheidsverhaal over ‘Enigma Ennio’ te maken voor Luisterhet mooie tijschrift over klassieke muziek.

Ik ben Morricone-fan, dat zullen velen onderhand wel weten. Ik zag inmiddels een aardige handvol concerten, maar één ding stond nog op mijn verlanglijst: hem een keer zien dirigeren in zijn eigen Rome. Die kans kwam in juni, toen Morricone een reeks concerten deed in de openlucht, tussen majestueuze Romeinse badhuisruïnes: de Terme di Caracalla, op een steenworp van de buurt waar hij geboren werd en opgroeide. Dat concert is het vertrekpunt van mijn uitgebreide ‘Morricone-dossier’ in Luister #735. Het blad (met Cecilia Bartoli) op het omslag) kost 7,99 euro in de kiosk.

In mijn ‘dossier’ vertel ik over mijn bedevaart naar Rome, over Morricones leven, over zijn werk (het bekende en het minder bekende) en zet ik recente Morricone-uitgaven op een rij. Mooi geworden, mooi vormgegeven – en dus trots op.

Dat de Maestro nog maar lang bij ons moge blijven.


Afscheid van Soundz

De voorlaatste Soundz van 2018 ligt in de kiosk. Op de voorkant poseren The Beatles van 1968 achter een geelroze vlag. Dat doen ze omdat er een twintig pagina’s tellende special in het blad zit over hun titelloze dubbelalbum The Beatles, (veel) beter bekend als het witte dubbelalbum oftewel ‘The White Album’. Waarom Paul McCartney het ‘The Tension Album’ noemt, wordt duidelijk in mijn achtergrondverhaal over de opnamen van het album. De nieuwe vriendin van John Lennon was een factor.

Soundz #5 kost 5,99 euro bij de bladenboer. Van ‘The White Album’ zijn een paar mooie heruitgaven verschenen, waaronder een uitgebreide box-set. Ook in deze Soundz: mijn vaste rubriek ‘Flashback’, ditmaal over het muzieknieuws van december 1978, veertig jaar geleden. Dit is trouwens de laatste aflevering.

Dat brengt me bij de titel van dit bericht. Met mijn Beatles en mijn laatste ‘Flashback’ neem ik afscheid van Soundz. Twee of drie nummers geleden besloot ik al uit de redactie te stappen en als gewone, wat minder productieve medewerker verder te gaan, maar ik heb besloten dat mijn afscheid toch volledig en definitief moet zijn.

De reden? Zonder in detail te willen treden. Ik heb wat moeite met de redactionele invulling, maar dat gaf niet de doorslag. Wel dat ik niet zo enthousiast ben over de nieuwe uitgeverij, die Soundz een paar nummers geleden overnam. Geschonden beloften, helaas ook. Ik heb nog geprobeerd om daar overheen te stappen. Lukte niet. Time to go, ook al omdat ik het de laatste jaren alleen maar steeds drukker heb gekregen als auteur en er, met het oog op mijn gezinsleven en vrije tijd, sowieso iets van mijn palet moest.

In elk geval wil ik benadrukken dat ik met de Soundz-redactie altijd fijn gewerkt hebt: met hoofdredacteur Jean-Paul Heck en redactieleden John den Braber, Leo Blokhuis en Joris Heynen, met name. Hen wil ik bedanken voor de samenwerking. Als popjournalist van de Volkskrant zag ik het blad vooral als een speeltuin, waar ik wat dingen kon doen die ik bij de krant niet kwijt kon. Het ging primair om het plezier en dat heb ik er ook altijd aan beleefd, anders blijf je niet ruim tien jaar voor zo’n blad werken. Want zo lang was het, al werd de naam onderweg tweemaal veranderd: na Off The Record (2008-2011) kwam Muziek.nl (2011-2014) en uiteindelijk Soundz (vanaf 2014).

Ik wens Soundz het allerbeste en mijn oude ‘partners in crime’ bij het blad evenzeer.

Luister… en Hush

Nieuwe titel in mijn portefeuille: het respectabele tijdschrift Luister (‘Passie voor Klassiek’, sedert 1952!). Klassieke muziek. Jawel. Ik heb er de ballen verstand van, maar het blad wil graag vers bloed, een andere manier van luisteren, verhalen vanuit een ander perspectief dan dat van de klassieke puristen en musicologen. Nou, dat ga ik dus af en toe voor ze doen, als ik iets met het onderwerp kan. In Luister #730 debuteerde ik met een interview met dirigent Reinbert de Leeuw van Asko|Schönberg over de Hongaarse componist György Ligeti, die ik alleen kende omdat zijn muziek in de Stanley Kubrick-film 2001: A Space Odyssey (1968) zit. Dat perspectief bleek precies te zijn waarnaar Luister zocht: hup, popjongen erop af.

Ik vond dat erg leuk en dus gaan we het vaker doen. Nu verschenen: Luister #731 met mijn eerste acht pagina’s tellende coverartikel voor het blad, een interview met de geweldige mezzosopraan Nora Fischer. Over het afstoffen van de vastgeroeste klassiek-mores gesproken. Nora doet het anders. Met gitarist en popjongen Marnix Dorrestein heeft ze nu het geweldige album Hush uitgebracht: liederen van vier eeuwen oud (Monteverdi, Purcell en meer) op een eigentijdse manier benaderd en geïnterpreteerd. Ik vind het fenomenaal mooi. De foto’s die Andreas ter Laak van Nora Fischer maakte trouwens ook.

Luister #731 ligt nu bij de bladenboer voor 7,99 euro. Ik ga niet aan élk artikel in Luister een site-bericht wijden, maar houd me gewoon een beetje in de gaten via Twitter, Facebook, LinkedIn en je blijft aardig op de hoogte van wat ik zoal publiceer.