Afscheid van Soundz

De voorlaatste Soundz van 2018 ligt in de kiosk. Op de voorkant poseren The Beatles van 1968 achter een geelroze vlag. Dat doen ze omdat er een twintig pagina’s tellende special in het blad zit over hun titelloze dubbelalbum The Beatles, (veel) beter bekend als het witte dubbelalbum oftewel ‘The White Album’. Waarom Paul McCartney het ‘The Tension Album’ noemt, wordt duidelijk in mijn achtergrondverhaal over de opnamen van het album. De nieuwe vriendin van John Lennon was een factor.

Soundz #5 kost 5,99 euro bij de bladenboer. Van ‘The White Album’ zijn een paar mooie heruitgaven verschenen, waaronder een uitgebreide box-set. Ook in deze Soundz: mijn vaste rubriek ‘Flashback’, ditmaal over het muzieknieuws van december 1978, veertig jaar geleden. Dit is trouwens de laatste aflevering.

Dat brengt me bij de titel van dit bericht. Met mijn Beatles en mijn laatste ‘Flashback’ neem ik afscheid van Soundz. Twee of drie nummers geleden besloot ik al uit de redactie te stappen en als gewone, wat minder productieve medewerker verder te gaan, maar ik heb besloten dat mijn afscheid toch volledig en definitief moet zijn.

De reden? Zonder in detail te willen treden. Ik heb wat moeite met de redactionele invulling, maar dat gaf niet de doorslag. Wel dat ik niet zo enthousiast ben over de nieuwe uitgeverij, die Soundz een paar nummers geleden overnam. Geschonden beloften, helaas ook. Ik heb nog geprobeerd om daar overheen te stappen. Lukte niet. Time to go, ook al omdat ik het de laatste jaren alleen maar steeds drukker heb gekregen als auteur en er, met het oog op mijn gezinsleven en vrije tijd, sowieso iets van mijn palet moest.

In elk geval wil ik benadrukken dat ik met de Soundz-redactie altijd fijn gewerkt hebt: met hoofdredacteur Jean-Paul Heck en redactieleden John den Braber, Leo Blokhuis en Joris Heynen, met name. Hen wil ik bedanken voor de samenwerking. Als popjournalist van de Volkskrant zag ik het blad vooral als een speeltuin, waar ik wat dingen kon doen die ik bij de krant niet kwijt kon. Het ging primair om het plezier en dat heb ik er ook altijd aan beleefd, anders blijf je niet ruim tien jaar voor zo’n blad werken. Want zo lang was het, al werd de naam onderweg tweemaal veranderd: na Off The Record (2008-2011) kwam Muziek.nl (2011-2014) en uiteindelijk Soundz (vanaf 2014).

Ik wens Soundz het allerbeste en mijn oude ‘partners in crime’ bij het blad evenzeer.

Luister… en Hush

Nieuwe titel in mijn portefeuille: het respectabele tijdschrift Luister (‘Passie voor Klassiek’, sedert 1952!). Klassieke muziek. Jawel. Ik heb er de ballen verstand van, maar het blad wil graag vers bloed, een andere manier van luisteren, verhalen vanuit een ander perspectief dan dat van de klassieke puristen en musicologen. Nou, dat ga ik dus af en toe voor ze doen, als ik iets met het onderwerp kan. In Luister #730 debuteerde ik met een interview met dirigent Reinbert de Leeuw van Asko|Schönberg over de Hongaarse componist György Ligeti, die ik alleen kende omdat zijn muziek in de Stanley Kubrick-film 2001: A Space Odyssey (1968) zit. Dat perspectief bleek precies te zijn waarnaar Luister zocht: hup, popjongen erop af.

Ik vond dat erg leuk en dus gaan we het vaker doen. Nu verschenen: Luister #731 met mijn eerste acht pagina’s tellende coverartikel voor het blad, een interview met de geweldige mezzosopraan Nora Fischer. Over het afstoffen van de vastgeroeste klassiek-mores gesproken. Nora doet het anders. Met gitarist en popjongen Marnix Dorrestein heeft ze nu het geweldige album Hush uitgebracht: liederen van vier eeuwen oud (Monteverdi, Purcell en meer) op een eigentijdse manier benaderd en geïnterpreteerd. Ik vind het fenomenaal mooi. De foto’s die Andreas ter Laak van Nora Fischer maakte trouwens ook.

Luister #731 ligt nu bij de bladenboer voor 7,99 euro. Ik ga niet aan élk artikel in Luister een site-bericht wijden, maar houd me gewoon een beetje in de gaten via Twitter, Facebook, LinkedIn en je blijft aardig op de hoogte van wat ik zoal publiceer.

Neerlands Hoop in Soundz #2

Dertig jaar geleden, ik was brugklasser, kende ik alle programma’s en liedjes van Neerlands Hoop In Bange Dagen uit mijn hoofd. Het grootste deel ervan werd ruim vóór mijn geboorte (1975) geschreven en opgenomen, maar ik was gebiologeerd door Bram en Freek: door het tempo, de dadendrang, de grote bekken en de vloeiende combinatie tussen cabaret en muziek. Ik voelde er iets bij dat ik bij geen enkele andere cabaret- of theater-act gevoeld heb. Ik kan niet álles van Neerlands Hoop meer opdreunen, maar kom nog wel een heel eind.

Heel leuk dus om eindelijk eens over Neerlands Hoop te kunnen schrijven, bij de verschijning van de majestueuze oeuvrebox met drie boeken, negen dvd’s, drie cd’s en een EP op vinyl. Ik deed in de Volkskrant verslag van de Neerlands Hoop-avond in Carré en zette me meteen daarna aan een Neerlands Hoop-verhaal voor Soundz #2, waarvoor ik ook interviews met Editors en MGMT deed en natuurlijk weer een aflevering van mijn rubriek ‘Flashback’ samenstelde, ditmaal over het popnieuws van dertig jaar geleden, mei 1988.

Dat en véél meer (Roger Waters, Jack White, Gene Simmons, Don McLean) in Soundz #2, te herkennen aan de in groen uitgevoerde cover met Roger Waters en per vandaag in de kiosk verkrijgbaar voor 5,99 euro. Abonnement kan ook.

Ondanks al het fijne hierboven heb ik besloten om bij het verschijnen van Soundz #2 uit de redactie van het blad te stappen. Daar zijn redenen voor, die ik met de redactie heb gedeeld maar verder voor mezelf houd, maar laat gezegd zijn dat het een vertrek in vriendschap is. Dat blijkt wel uit het feit dat ik mijn rubriek ‘Flashback’ zal blijven verzorgen voor Soundz en dat ik zelfs incidenteel een essay-achtig verhaal voor het blad zal blijven maken. Het zal wel veel minder zijn dan voorheen. Ik kies ervoor vanaf nu gewoon medewerker te zijn en niet langer redactielid.