Hup vrouwen, dames en chica’s

Nu in de winkel: nummer 11 van het allermooiste voetbaltijdschrift ooit ter wereld (althans, dat vinden wij). Santos dus. Thema: vrouwen. Dames. Ladies. Meisjes. Babes. Chica’s. In al hun voetbalgedaanten: speler, ex-speler, WAG, journalist, supporter, verzorger. Santos #11 ligt nú bij de bladenboer voor een luttele 9,99 euro, maar het is een nog veel beter idee om supporter te worden. Of te profiteren van een van de mooie bladenpakketten in de Santos Shop, want echt jongen (m/v): na één nummer ben je hooked en wil je ook de eerdere edities hebben.

Je kunt trouwens kiezen uit niet minder dan vier (!) verschillende omslagen.

Goed, wat staat erin? Santos’ eigen modechef Arno Kantelberg schrijft over de mode-evolutie van de voetbalvrouw. Oranje-international Jackie Groenen trekt voetbalshirtjes aan (en weer uit, ja, dat ook, maar wij zijn niet het blad dat dáár foto’s van wil). Nik Kok sprak de mannen die meiden trainen. Voetbalfotograaf Jane Stockdale laat haar mooiste Nederlandse voetbalfoto’s zien. Wilfried de Jong schrijft over Lieke Martens. Koen van der Velden schrijft over dat land, heel ver weg, waar vrouwenvoetbal groter is dan mannenvoetbal: de VS van A, dus. Dennis van Bergen reconstrueert de dag in 1957 waarop Jayne Mansfield alle harten op Spangen/Het Kasteel veroverde en Lisette van der Geest liep een dag mee met Hélène Hendriks. En nog veel meer.

En o ja, ik leverde zelf ook twee bijdragen. Mijn vaste muziekhoek ‘Sing When You’re Winning’ is deze keer voor Chelcee Grimes, die profvoetballer (bij Fulham) én singer-songwriter is. En ik ging op reportage, twee keer zelfs: eerst naar FC Eindhoven – NEC met Laura en Laudi, diehard-supporters van NEC, en een week later naar Go Ahead Eagles – Almere City met Loes, luidruchtig B-Sider van de club uit Deventer. Fotograaf Iris Haverkamp Begemann ging met me mee. Ik ben van ze gaan houden hoor, van Lau & Lau, Loes en ja, Iris, natuurlijk ook van jou.

Leest Santos. Topblad.


We dachten: vier verschillende covers, want vrouwen kunnen nooit kiezen. Worden ze helemaal gek joh.

Just for Kicks

Van alle herinneringen aan mijn ‘loopbaan’ als buitengewoon beroerde amateurvoetballer van SC Joure zijn de toernooiherinneringen het mooist, als ik er zo over nadenk. Mijn enige heuse strafschoppenreeks. Mijn enige internationale wedstrijd. Mijn enige ‘interlands’. Dat zijn toch mijlpalen, dames en heren. Zonder het heerlijke concept van het eendaagse voetbaltoernooi had ik ze niet mogen bijschrijven op mijn conduitestaat.

De mensen van Kicks Voetbal vroegen of ik daar een stukje over wilde schrijven. Nou, dat wilde ik wel, want Kicks is een heel mooi initiatief voor ex-clubvoetballers als ikzelf. Kicks organiseert voetbaltoernooitjes op sportparken (vooralsnog alleen in Amsterdam en Utrecht, maar wie weet wat er nog in het vat zit) waar je je als (ex-)voetballer voor kunt inschrijven, ook al ben je al heel lang geen spelend lid meer van een vereniging. Alles erop en eraan: teams, toernooitje, finale, winnaar. Gezin? Druk leven? Geen tijd? Geen voetballer meer? Tóch een toernooitje spelen. Ik zeg: topidee.

Hier lees je wat meer over Kicks. Hier lees je mijn column, ‘Toernooimijlpalen’.

 

 

Santos #8: Messi en Maradona

En daar is alweer een nieuwe Santos. Nummer 8 alweer. Nu te koop bij je kiosk voor een tientje. Een themanummer over Lionel Messi én Diego Maradona. Op het omslag zijn ze op virtuoze wijze met elkaar vervlochten.

Voor Santos #8 vloog ik naar Barcelona, waar ik naar Barcelona – Valencia ging kijken met een speciale missie: op de tribune een Messi-selfie maken, zoals duizenden en duizenden Barça-toeristen dat daar proberen, al dan niet met selfiesticks. Probleem: ik kan voor geen ene meter selfies maken, ik ben er echt hondsberoerd in. Maar… het lukte me toch, zodat ik in Santos #8 mijn debuut als fotograaf maak. Min of meer. Op het verhaal, over de geflipte selfiecultuur rond FC Barcelona en Lionel Messi in het bijzonder, ben ik toch trotser dan op de selfie.

Dan hebben we natuurlijk nog mijn vaste muziekrubriekje ‘Sing When You’re Winning’, dat deze keer over Diego Maradona’s schitterende gastrolletje in de film Maradona By Kusturica (2008) gaat: Manu Chao speelt zijn Maradona-liedje La Vida Es Un Tombola – en Maradona luistert. Een prachtscène en het begin van een onwerkelijke vriendschap, bovendien.

Wat nog meer, in Santos #8? Bart Vlietstra sprak Frenkie de Jong, die een enorme Messi-fan is (en deze zomer misschien wel zijn ploeggenoot wordt). De Argentijn Sergio Levinsky schreef een prachtstuk over de schaduw van Maradona, waarin Messi zal staan zolang hij geen wereldtitel naar Argentinië heeft gehaald. Edwin Winkels reconstrueerde Messi’s eerste jaar in Barcelona, waarin hij het zwaar had en bijna kopje onder was gegaan. Jan Mulder analyseert op fenomenaal mooie wijze de dribbelkunst van Messi. En het bárst natuurlijk weer van de schitterende Maradona-, Messi- en Argentinië-fotografie (en nee, dan heb ik het even niet over mijn selfie).

Leest Santos, mensen. Het mooiste voetbalblad van de wereld en wijde omstreken. 9,99 euro bij de bladenboer, maar ook te bestellen in de Santos-shop (waar je ook vorige nummers en allerlei pakketten van eerdere nummers kunt bestellen). En het allerbeste idee is natuurlijk Santos-supporter worden.