Santos #8: Messi en Maradona

En daar is alweer een nieuwe Santos. Nummer 8 alweer. Nu te koop bij je kiosk voor een tientje. Een themanummer over Lionel Messi én Diego Maradona. Op het omslag zijn ze op virtuoze wijze met elkaar vervlochten.

Voor Santos #8 vloog ik naar Barcelona, waar ik naar Barcelona – Valencia ging kijken met een speciale missie: op de tribune een Messi-selfie maken, zoals duizenden en duizenden Barça-toeristen dat daar proberen, al dan niet met selfiesticks. Probleem: ik kan voor geen ene meter selfies maken, ik ben er echt hondsberoerd in. Maar… het lukte me toch, zodat ik in Santos #8 mijn debuut als fotograaf maak. Min of meer. Op het verhaal, over de geflipte selfiecultuur rond FC Barcelona en Lionel Messi in het bijzonder, ben ik toch trotser dan op de selfie.

Dan hebben we natuurlijk nog mijn vaste muziekrubriekje ‘Sing When You’re Winning’, dat deze keer over Diego Maradona’s schitterende gastrolletje in de film Maradona By Kusturica (2008) gaat: Manu Chao speelt zijn Maradona-liedje La Vida Es Un Tombola – en Maradona luistert. Een prachtscène en het begin van een onwerkelijke vriendschap, bovendien.

Wat nog meer, in Santos #8? Bart Vlietstra sprak Frenkie de Jong, die een enorme Messi-fan is (en deze zomer misschien wel zijn ploeggenoot wordt). De Argentijn Sergio Levinsky schreef een prachtstuk over de schaduw van Maradona, waarin Messi zal staan zolang hij geen wereldtitel naar Argentinië heeft gehaald. Edwin Winkels reconstrueerde Messi’s eerste jaar in Barcelona, waarin hij het zwaar had en bijna kopje onder was gegaan. Jan Mulder analyseert op fenomenaal mooie wijze de dribbelkunst van Messi. En het bárst natuurlijk weer van de schitterende Maradona-, Messi- en Argentinië-fotografie (en nee, dan heb ik het even niet over mijn selfie).

Leest Santos, mensen. Het mooiste voetbalblad van de wereld en wijde omstreken. 9,99 euro bij de bladenboer, maar ook te bestellen in de Santos-shop (waar je ook vorige nummers en allerlei pakketten van eerdere nummers kunt bestellen). En het allerbeste idee is natuurlijk Santos-supporter worden.

 

Luister… en Hush

Nieuwe titel in mijn portefeuille: het respectabele tijdschrift Luister (‘Passie voor Klassiek’, sedert 1952!). Klassieke muziek. Jawel. Ik heb er de ballen verstand van, maar het blad wil graag vers bloed, een andere manier van luisteren, verhalen vanuit een ander perspectief dan dat van de klassieke puristen en musicologen. Nou, dat ga ik dus af en toe voor ze doen, als ik iets met het onderwerp kan. In Luister #730 debuteerde ik met een interview met dirigent Reinbert de Leeuw van Asko|Schönberg over de Hongaarse componist György Ligeti, die ik alleen kende omdat zijn muziek in de Stanley Kubrick-film 2001: A Space Odyssey (1968) zit. Dat perspectief bleek precies te zijn waarnaar Luister zocht: hup, popjongen erop af.

Ik vond dat erg leuk en dus gaan we het vaker doen. Nu verschenen: Luister #731 met mijn eerste acht pagina’s tellende coverartikel voor het blad, een interview met de geweldige mezzosopraan Nora Fischer. Over het afstoffen van de vastgeroeste klassiek-mores gesproken. Nora doet het anders. Met gitarist en popjongen Marnix Dorrestein heeft ze nu het geweldige album Hush uitgebracht: liederen van vier eeuwen oud (Monteverdi, Purcell en meer) op een eigentijdse manier benaderd en geïnterpreteerd. Ik vind het fenomenaal mooi. De foto’s die Andreas ter Laak van Nora Fischer maakte trouwens ook.

Luister #731 ligt nu bij de bladenboer voor 7,99 euro. Ik ga niet aan élk artikel in Luister een site-bericht wijden, maar houd me gewoon een beetje in de gaten via Twitter, Facebook, LinkedIn en je blijft aardig op de hoogte van wat ik zoal publiceer.

Neerlands Hoop in Soundz #2

Dertig jaar geleden, ik was brugklasser, kende ik alle programma’s en liedjes van Neerlands Hoop In Bange Dagen uit mijn hoofd. Het grootste deel ervan werd ruim vóór mijn geboorte (1975) geschreven en opgenomen, maar ik was gebiologeerd door Bram en Freek: door het tempo, de dadendrang, de grote bekken en de vloeiende combinatie tussen cabaret en muziek. Ik voelde er iets bij dat ik bij geen enkele andere cabaret- of theater-act gevoeld heb. Ik kan niet álles van Neerlands Hoop meer opdreunen, maar kom nog wel een heel eind.

Heel leuk dus om eindelijk eens over Neerlands Hoop te kunnen schrijven, bij de verschijning van de majestueuze oeuvrebox met drie boeken, negen dvd’s, drie cd’s en een EP op vinyl. Ik deed in de Volkskrant verslag van de Neerlands Hoop-avond in Carré en zette me meteen daarna aan een Neerlands Hoop-verhaal voor Soundz #2, waarvoor ik ook interviews met Editors en MGMT deed en natuurlijk weer een aflevering van mijn rubriek ‘Flashback’ samenstelde, ditmaal over het popnieuws van dertig jaar geleden, mei 1988.

Dat en véél meer (Roger Waters, Jack White, Gene Simmons, Don McLean) in Soundz #2, te herkennen aan de in groen uitgevoerde cover met Roger Waters en per vandaag in de kiosk verkrijgbaar voor 5,99 euro. Abonnement kan ook.

Ondanks al het fijne hierboven heb ik besloten om bij het verschijnen van Soundz #2 uit de redactie van het blad te stappen. Daar zijn redenen voor, die ik met de redactie heb gedeeld maar verder voor mezelf houd, maar laat gezegd zijn dat het een vertrek in vriendschap is. Dat blijkt wel uit het feit dat ik mijn rubriek ‘Flashback’ zal blijven verzorgen voor Soundz en dat ik zelfs incidenteel een essay-achtig verhaal voor het blad zal blijven maken. Het zal wel veel minder zijn dan voorheen. Ik kies ervoor vanaf nu gewoon medewerker te zijn en niet langer redactielid.