Luister naar Joep

Joep Beving, de Nederlandse pianist die via de Peaceful Piano-playlist van Spotify wereldwijd doorbrak bij liefhebbers van rustige instrumentale muziek, geeft vanaf donderdag 25 april vier concerten in eigen land. Die reeks valt min of meer samen met de verschijning van zijn prachtige nieuwe album HenosisIk ga naar de eerste van de vier, 25 april in de Vereeniging in Nijmegen, en zal daar een recensie over schrijven voor de Volkskrant. Maar dat terzijde, want waar het hier om gaat, is dat ik Joep Beving interviewde voor het tijdschrift Luister – en dat dat verhaal nú in de kiosk ligt. Het staat in Luister #739.

Luister is hét tijdschrift over klassieke muziek sedert 1952. Zo af en toe vragen ze me om een verhaal voor ze te maken, meestal over een onderwerp dat zich op het breukvlak tussen klassiek en pop(cultuur) bevindt, want ongeveer dáár kunnen de Luister-lezer en ik elkaar net de hand schudden. Eerder schreef ik bijvoorbeeld voor Luister over sopraan Nora Fischer, het pop-enfant terrible in de klassieke liedkunst, en een groot dossier over de filmmuziek van Ennio Morricone.

En nu dus Joep Beving. Hij maakt rustige pianomuziek. Instrumentaal. Dan heb je tegenwoordig al gauw het etiket ‘neo-klassiek’ op je voorhoofd, ook al is dat in Bevings geval best raar, zéker op Henosis, want na de ‘peaceful piano’-albums Solipsism en Prehension gooit hij het op Henosis over een andere boeg. Denk synthesizers. Denk krautrock. Niks ‘klassiek’, hoewel er nog altijd we mooie rustige stukken peaceful piano op de plaat staan.

Enfin, in Luister #739 vertelt hij hoe dat precies zit. Het blad ligt in de betere kiosk (8,99 euro). Een abonnement nemen (of cadeau geven) kan hier.

En wat Joep Beving betreft: beluister zijn prachtige platen en ga hem live zien. Concertdata hier.

Candy, Candy, Candy

In de zomer van 2019 ben ik alweer vijf jaar muziekmedewerker van het eerbiedwaardige modeblad Harper’s Bazaar (sedert 1867). Voor elk nummer (tien per jaar) schrijf ik een muziekpagina en af en toe maak ik een langer verhaal, meestal een interview. Zo ook in het pas verschenen meinummer, dat ‘Fabulous at every age’ als thema heeft. Harper’s Bazaar 5 van 2019 ligt nu in de kiosk (en volgens mij ook bij de Albert Heijn) voor 6,99 euro.

Mijn vaste muziekpagina heb ik deze maand ingeruimd voor Phoebe Bridgers, die onlangs in het nieuws was als een van de vrouwen die seksueel werd geïntimideerd en gechanteerd door Ryan Adams – en daarover naar buiten trad. Bridgers maakte in korte tijd een paar erg mooie platen (solo en met gelegenheidsgroepen) en staat op 7 mei in Paradiso met Conor ‘Bright Eyes’ Oberst, onder de naam Better Oblivion Community Center.

Daarnaast deed ik een groter interview en wel met Candy Dulfer. En dát is dus het leuke aan schrijven voor ‘Bazaar’: over Phoebe Bridgers schrijf ik voor de Volkskrant ook, zij het op een andere manier en met een andere blik. Maar ik zou voor de krant niet zo snel tegenover Candy Dulfer komen te zitten. Dat gebeurde nu wel en ik vond het vreselijk leuk. Ik voerde haar steekwoorden; zij schilderde er een zelfportret mee.

Mijn stukken verschijnen niet op de Harper’s Bazaar-site, maar wel op Blendle. Mijn Candy Dulfer-verhaal lees je bijvoorbeeld voor 89 cent (hier) en de muziekpagina over Phoebe Bridgers voor 29 cent (hier).

Leuke tip voor Moederdag, trouwens: doe je lief een abonnement op Harper’s Bazaar cadeau. Hier heb je wat opties.

Hup vrouwen, dames en chica’s

Nu in de winkel: nummer 11 van het allermooiste voetbaltijdschrift ooit ter wereld (althans, dat vinden wij). Santos dus. Thema: vrouwen. Dames. Ladies. Meisjes. Babes. Chica’s. In al hun voetbalgedaanten: speler, ex-speler, WAG, journalist, supporter, verzorger. Santos #11 ligt nú bij de bladenboer voor een luttele 9,99 euro, maar het is een nog veel beter idee om supporter te worden. Of te profiteren van een van de mooie bladenpakketten in de Santos Shop, want echt jongen (m/v): na één nummer ben je hooked en wil je ook de eerdere edities hebben.

Je kunt trouwens kiezen uit niet minder dan vier (!) verschillende omslagen.

Goed, wat staat erin? Santos’ eigen modechef Arno Kantelberg schrijft over de mode-evolutie van de voetbalvrouw. Oranje-international Jackie Groenen trekt voetbalshirtjes aan (en weer uit, ja, dat ook, maar wij zijn niet het blad dat dáár foto’s van wil). Nik Kok sprak de mannen die meiden trainen. Voetbalfotograaf Jane Stockdale laat haar mooiste Nederlandse voetbalfoto’s zien. Wilfried de Jong schrijft over Lieke Martens. Koen van der Velden schrijft over dat land, heel ver weg, waar vrouwenvoetbal groter is dan mannenvoetbal: de VS van A, dus. Dennis van Bergen reconstrueert de dag in 1957 waarop Jayne Mansfield alle harten op Spangen/Het Kasteel veroverde en Lisette van der Geest liep een dag mee met Hélène Hendriks. En nog veel meer.

En o ja, ik leverde zelf ook twee bijdragen. Mijn vaste muziekhoek ‘Sing When You’re Winning’ is deze keer voor Chelcee Grimes, die profvoetballer (bij Fulham) én singer-songwriter is. En ik ging op reportage, twee keer zelfs: eerst naar FC Eindhoven – NEC met Laura en Laudi, diehard-supporters van NEC, en een week later naar Go Ahead Eagles – Almere City met Loes, luidruchtig B-Sider van de club uit Deventer. Fotograaf Iris Haverkamp Begemann ging met me mee. Ik ben van ze gaan houden hoor, van Lau & Lau, Loes en ja, Iris, natuurlijk ook van jou.

Leest Santos. Topblad.


We dachten: vier verschillende covers, want vrouwen kunnen nooit kiezen. Worden ze helemaal gek joh.