Luister naar Joep

Joep Beving, de Nederlandse pianist die via de Peaceful Piano-playlist van Spotify wereldwijd doorbrak bij liefhebbers van rustige instrumentale muziek, geeft vanaf donderdag 25 april vier concerten in eigen land. Die reeks valt min of meer samen met de verschijning van zijn prachtige nieuwe album HenosisIk ga naar de eerste van de vier, 25 april in de Vereeniging in Nijmegen, en zal daar een recensie over schrijven voor de Volkskrant. Maar dat terzijde, want waar het hier om gaat, is dat ik Joep Beving interviewde voor het tijdschrift Luister – en dat dat verhaal nú in de kiosk ligt. Het staat in Luister #739.

Luister is hét tijdschrift over klassieke muziek sedert 1952. Zo af en toe vragen ze me om een verhaal voor ze te maken, meestal over een onderwerp dat zich op het breukvlak tussen klassiek en pop(cultuur) bevindt, want ongeveer dáár kunnen de Luister-lezer en ik elkaar net de hand schudden. Eerder schreef ik bijvoorbeeld voor Luister over sopraan Nora Fischer, het pop-enfant terrible in de klassieke liedkunst, en een groot dossier over de filmmuziek van Ennio Morricone.

En nu dus Joep Beving. Hij maakt rustige pianomuziek. Instrumentaal. Dan heb je tegenwoordig al gauw het etiket ‘neo-klassiek’ op je voorhoofd, ook al is dat in Bevings geval best raar, zéker op Henosis, want na de ‘peaceful piano’-albums Solipsism en Prehension gooit hij het op Henosis over een andere boeg. Denk synthesizers. Denk krautrock. Niks ‘klassiek’, hoewel er nog altijd we mooie rustige stukken peaceful piano op de plaat staan.

Enfin, in Luister #739 vertelt hij hoe dat precies zit. Het blad ligt in de betere kiosk (8,99 euro). Een abonnement nemen (of cadeau geven) kan hier.

En wat Joep Beving betreft: beluister zijn prachtige platen en ga hem live zien. Concertdata hier.

Candy, Candy, Candy

In de zomer van 2019 ben ik alweer vijf jaar muziekmedewerker van het eerbiedwaardige modeblad Harper’s Bazaar (sedert 1867). Voor elk nummer (tien per jaar) schrijf ik een muziekpagina en af en toe maak ik een langer verhaal, meestal een interview. Zo ook in het pas verschenen meinummer, dat ‘Fabulous at every age’ als thema heeft. Harper’s Bazaar 5 van 2019 ligt nu in de kiosk (en volgens mij ook bij de Albert Heijn) voor 6,99 euro.

Mijn vaste muziekpagina heb ik deze maand ingeruimd voor Phoebe Bridgers, die onlangs in het nieuws was als een van de vrouwen die seksueel werd geïntimideerd en gechanteerd door Ryan Adams – en daarover naar buiten trad. Bridgers maakte in korte tijd een paar erg mooie platen (solo en met gelegenheidsgroepen) en staat op 7 mei in Paradiso met Conor ‘Bright Eyes’ Oberst, onder de naam Better Oblivion Community Center.

Daarnaast deed ik een groter interview en wel met Candy Dulfer. En dát is dus het leuke aan schrijven voor ‘Bazaar’: over Phoebe Bridgers schrijf ik voor de Volkskrant ook, zij het op een andere manier en met een andere blik. Maar ik zou voor de krant niet zo snel tegenover Candy Dulfer komen te zitten. Dat gebeurde nu wel en ik vond het vreselijk leuk. Ik voerde haar steekwoorden; zij schilderde er een zelfportret mee.

Mijn stukken verschijnen niet op de Harper’s Bazaar-site, maar wel op Blendle. Mijn Candy Dulfer-verhaal lees je bijvoorbeeld voor 89 cent (hier) en de muziekpagina over Phoebe Bridgers voor 29 cent (hier).

Leuke tip voor Moederdag, trouwens: doe je lief een abonnement op Harper’s Bazaar cadeau. Hier heb je wat opties.

Luister. Morricone.

Vandaag, 10 november 2018, bereikt de legendarische (film)componist Ennio Morricone de eerbiedwaardige leeftijd van 90 jaar. Buon compleanno, tanti auguri, Maestro!

Hij is bezig aan zijn afscheidstournee, die vermoedelijk niet meer naar Nederland komt (wij zijn de laatste jaren verwend met twee concerten in Amsterdam en één in Rotterdam), maar nog wel twee keer naar België, om precies te zijn naar Brussel (23 november) en Antwerpen (13 februari 2019). Ondertussen blijven er via verschillende kanalen mooie Morricone-heruitgaven op vinyl verschijnen.

Reden genoeg om (na een paar Morricone-stukken voor de Volkskrant in de loop der jaren) een groot verjaardags- en wie weet afscheidsverhaal over ‘Enigma Ennio’ te maken voor Luisterhet mooie tijschrift over klassieke muziek.

Ik ben Morricone-fan, dat zullen velen onderhand wel weten. Ik zag inmiddels een aardige handvol concerten, maar één ding stond nog op mijn verlanglijst: hem een keer zien dirigeren in zijn eigen Rome. Die kans kwam in juni, toen Morricone een reeks concerten deed in de openlucht, tussen majestueuze Romeinse badhuisruïnes: de Terme di Caracalla, op een steenworp van de buurt waar hij geboren werd en opgroeide. Dat concert is het vertrekpunt van mijn uitgebreide ‘Morricone-dossier’ in Luister #735. Het blad (met Cecilia Bartoli) op het omslag) kost 7,99 euro in de kiosk.

In mijn ‘dossier’ vertel ik over mijn bedevaart naar Rome, over Morricones leven, over zijn werk (het bekende en het minder bekende) en zet ik recente Morricone-uitgaven op een rij. Mooi geworden, mooi vormgegeven – en dus trots op.

Dat de Maestro nog maar lang bij ons moge blijven.