Luister naar Joep

Joep Beving, de Nederlandse pianist die via de Peaceful Piano-playlist van Spotify wereldwijd doorbrak bij liefhebbers van rustige instrumentale muziek, geeft vanaf donderdag 25 april vier concerten in eigen land. Die reeks valt min of meer samen met de verschijning van zijn prachtige nieuwe album HenosisIk ga naar de eerste van de vier, 25 april in de Vereeniging in Nijmegen, en zal daar een recensie over schrijven voor de Volkskrant. Maar dat terzijde, want waar het hier om gaat, is dat ik Joep Beving interviewde voor het tijdschrift Luister – en dat dat verhaal nú in de kiosk ligt. Het staat in Luister #739.

Luister is hét tijdschrift over klassieke muziek sedert 1952. Zo af en toe vragen ze me om een verhaal voor ze te maken, meestal over een onderwerp dat zich op het breukvlak tussen klassiek en pop(cultuur) bevindt, want ongeveer dáár kunnen de Luister-lezer en ik elkaar net de hand schudden. Eerder schreef ik bijvoorbeeld voor Luister over sopraan Nora Fischer, het pop-enfant terrible in de klassieke liedkunst, en een groot dossier over de filmmuziek van Ennio Morricone.

En nu dus Joep Beving. Hij maakt rustige pianomuziek. Instrumentaal. Dan heb je tegenwoordig al gauw het etiket ‘neo-klassiek’ op je voorhoofd, ook al is dat in Bevings geval best raar, zéker op Henosis, want na de ‘peaceful piano’-albums Solipsism en Prehension gooit hij het op Henosis over een andere boeg. Denk synthesizers. Denk krautrock. Niks ‘klassiek’, hoewel er nog altijd we mooie rustige stukken peaceful piano op de plaat staan.

Enfin, in Luister #739 vertelt hij hoe dat precies zit. Het blad ligt in de betere kiosk (8,99 euro). Een abonnement nemen (of cadeau geven) kan hier.

En wat Joep Beving betreft: beluister zijn prachtige platen en ga hem live zien. Concertdata hier.

Luister… en Hush

Nieuwe titel in mijn portefeuille: het respectabele tijdschrift Luister (‘Passie voor Klassiek’, sedert 1952!). Klassieke muziek. Jawel. Ik heb er de ballen verstand van, maar het blad wil graag vers bloed, een andere manier van luisteren, verhalen vanuit een ander perspectief dan dat van de klassieke puristen en musicologen. Nou, dat ga ik dus af en toe voor ze doen, als ik iets met het onderwerp kan. In Luister #730 debuteerde ik met een interview met dirigent Reinbert de Leeuw van Asko|Schönberg over de Hongaarse componist György Ligeti, die ik alleen kende omdat zijn muziek in de Stanley Kubrick-film 2001: A Space Odyssey (1968) zit. Dat perspectief bleek precies te zijn waarnaar Luister zocht: hup, popjongen erop af.

Ik vond dat erg leuk en dus gaan we het vaker doen. Nu verschenen: Luister #731 met mijn eerste acht pagina’s tellende coverartikel voor het blad, een interview met de geweldige mezzosopraan Nora Fischer. Over het afstoffen van de vastgeroeste klassiek-mores gesproken. Nora doet het anders. Met gitarist en popjongen Marnix Dorrestein heeft ze nu het geweldige album Hush uitgebracht: liederen van vier eeuwen oud (Monteverdi, Purcell en meer) op een eigentijdse manier benaderd en geïnterpreteerd. Ik vind het fenomenaal mooi. De foto’s die Andreas ter Laak van Nora Fischer maakte trouwens ook.

Luister #731 ligt nu bij de bladenboer voor 7,99 euro. Ik ga niet aan élk artikel in Luister een site-bericht wijden, maar houd me gewoon een beetje in de gaten via Twitter, Facebook, LinkedIn en je blijft aardig op de hoogte van wat ik zoal publiceer.